هنر همچون درمان

لیوان ونیزی به خاطر ضعفش عذرخواهی نمی‌کند. ظرافت و حساسیتش را می‌پذیرد. آن‌قدر اعتمادبه‌نفس دارد که خواهان برخوردی ملاحظه‌کارانه باشد. جهان را به درک این نکته وا می‌دارد که ممکن است به آسانی آسیب ببیند. شکننده بودنش از روی تصور یا اشتباه نیست، این طور نیست که سازنده‌اش می‌خواسته چیزی سخت و محکم بسازد اما به طرز احمقانه‌ای به چنین چیزی رسیده که به دست یک بچه یا از روی دست‌وپاچلفتگی ممکن است شکسته شود. شکننده است و به‌راحتی آسیب می‌بیند چرا که در جست‌وجوی شفافیت است و در آرزوی پذیرش آفتاب و نور شمع در اعماق خویش.