هوا را از من بگیر خنده ات را نه

زندگی ما
چه دلنگرانی، گاه، وقتی که با منی و من پیروزتر و سرفرازتر از دیگر مردان!
زیرا نمی‌دانی که در من است
پیروزی هزاران چهره‌ئی که نمی‎توانی ببینی،
هزاران پا و قلبی که با من راه سپرده‎اند،
نمی‎دانی که این، من نیستم،
«من»ی وجود ندارد، من تنها نقشی‌ام از آنان که با من می‎روند؛
که من قوی‎ترم
زیرا در خود نه زندگیِ کوچک خود بل تمامی آن زندگی‏ها را دارم،
و همچنان پیش می‎روم زیرا هزاران چشم دارم،
با سنگینی صخره‌ئی فرود می‎آیم زیرا هزاران دست و پا دارم،
و صدای من در ساحل تمامی سرزمین‎هاست
زیرا صدای آن‌هائی را دارم که نتوانستند سخن بگویند،
نتوانستند آواز بخوانند،
و امروز با دهانی نغمه سر می‎دهند
که تو را می‎بوسد.
-از متن کتاب-