ویرانه های زمان

سرزمین هرز را عموم منتقدان مهم‎ترین شعر قرن بیستم نامیده‎اند. ازرا پاوند، کسی که الیوت شعرش را به او تقدیم کرد و در باردادن شعر نقشی همچون نقش قابله‎ها ایفا کرد، شعر را نشانه و توجیهی برای جنبش مدرنیسم در ادبیات نامید. ساختار قطعه‌وار و معماگونۀ شعر، که آکنده از تلمیحات و ارجاعات به آثار بزرگ ادبیات جهان و به‌خصوص ادبیات اروپاست، منتقدان را سال‌ها به خود مشغول داشته است. حاصل شمار بسیاری مقالات تحلیلی و انتقادی است که تعدادی از آن‌ها در این مجلد آمده است. مقالاتی که سیر تکوین شعر از سال‌های دانشجویی الیوت تا سال‎های بستری‎شدنش در مرکز توان‎بخشی لوزان، همکاوی پاوند و الیوت برای سروشکل دادن به اثری هیستریک، زمینه‎های ظهور شعر در سال‎های میان دو جنگ بزرگ جهانی، پذیرش شعر در میان منتقدان، و جایگاهش در ادبیات قرن بیستم را بررسی می‏کنند.