ویکنت دو نیم شده

کاش می‎‌شد هر چیز کاملی را به این شکل دو نیم کرد. کاش هر کسی می‎‌توانست از این قالب تنگ و بیهوده‎‌اش بیرون بیاید. وقتی کامل بودم، همه چیز برایم طبیعی، درهم و برهم و احمقانه بود، مثل هوا؛ گمان می‎‌کردم همه چیز را می‎‌بینم، ولی جز پوستۀ سطحی آن، چیزی را نمی‌‎دیدم. اگر روزی نیمی از خودت شدی، که امیدوارم این‎طور بشود، چون بچه هستی، چیزهایی را درک خواهی کرد که فراتر از هوشمندی مغزهایی کامل است. تو نیمی از خودت و دنیا را از دست خواهی داد، ولی نیمۀ دیگرت هزاران بار ژرف‌‎نگرتر و ارزشمندتر خواهد شد. تو هم آرزو خواهی کرد همه چیز مثل خودت دو نیم و لت‌وپار باشد، چون زیبایی، خرد و عدالت فقط در چیزی وجود دارد که قطعه‌قطعه شده است.
-از متن کتاب-