پادشاهی کیخسرو

در این کتاب به جنگ‎های طولانی ایران و توران اشاره می‎شود و سپس گناهکاران به مکافات خود می‎رسند. کیخسرو سرانجام به افراسیاب دست می‎یابد و چون او را در ریختن خون پدرش گناهکار می‎داند، با دست خود به هلاکت می‎رساند، اما دیگران را به دژخیم می‎سپارد، دنیا را از وجودشان پاک می‎کند و به جنگ‎های طولانی این دو کشور خاتمه می‎دهد.
کیخسرو شاهی است آمیخته از انسان و فرشته. جنبه‎ی انسانی‎اش او را تبدیل به شاهی عارف مسلک کرده که مانند هیچ‎یک از پادشاهان پیشین نیست. او درست پس از آن‎که به تمام رنج‎های خود و کشورش پایان می‎بخشد و زمانی که ایران‎زمین رنگ آرامش به خود می‎گیرد و همه جا صلح برقرار می‎شود، از تاج و تخت پادشاهی چشم می‎پوشد، همه‎چیز را به ایرانیان می‎بخشد و بی‎آن‎که توشه‎ای بردارد راهی الاهی در پیش می‎گیرد و از چشم‎ها ناپدید می‎شود.

فردوسی بزرگ‎ترین حماسه‎سرای ایران است و سروده‎اش، شاهنامه، بخش مهم هویت فرهنگی ایرانیان. برای اینکه عظمت کار فردوسی را بدانیم باید به دوران او نگاهی بیندازیم. در زمانی که فرهیختگان ایرانی به زبان عربی می‎‎نگاشتند و عربی‎دانی سبب تفاخر اهل علم و ادب بود، فردوسی شاهنامه را به زبان فارسی سرود.
شاهنامه براساس داستان‎هایی باستانی سروده شده، اما فردوسی داستان‎ها را گسترش داده و با افزون دیدگاه‎های خود اثری تازه آفریده که زبانی ساده دارد. خواننده در کشاکش داستان‎های شاهنامه با پهلوانان زندگی می‎کند؛ با پیروزی‎شان احساس پیروزی می‎کند و در اندوه و شادی با آن‎ها همراه می‎شود.