پاستیل های بنفش

دستم را انداختم دور کمرش و زور زدم. انگار شیری را بغل کرده بودم؛ یک تُن وزن داشت.
کِرِنشا پنجه‎هایش را فرو کرده بود توی لحافی که بچگی‎ها، عمه بزرگه‎ام، ترودی، برایم یافته بود. نااُمید شدم و ولش کردم.
کِرِنشا پنجه‎هایش را کشید بیرون و گفت:«ببین! من نمی‎تونم تا وقتی کمکت نکرده‎م، برم. دست من نیست که!»
«پس دستِ کیه؟»
کِرِنشا با همان چشم‎های تیله‎ای و سبزش به من خیره شد؛ پنجه‎هایش را گذاشت روی شانه‎ام. بوی کفِ صابون و نعناع می‎داد.
گفت:«تو جکسون…دست توئه.»