پس از آدورنو

تیا دِنورا استاد دانشگاه اکستر، بی‎گمان، مهم‎ترین چهرۀ آکادمیک در حوزۀ جامعه‎شناسی موسیقی در دهه‎های اخیر است که با پژوهش‎های متنوع و بین‎رشته‎ای خویش سهم بسزایی در احیای این رشته داشته است. پس از آدورنو کوششی است در جهت تدوین برنامه‎ای پژوهشی برای جامعه‎شناسی موسیقی تا به کمک آن بتوان سهم موسیقی را بر صورت‎بندی ساحت‎های مختلف جامعه بررسی کرد. به همین منظور، دنورا در کتاب حاضر، با بهره‎گیری از میراث فکری آدورنو و همزمان نقد آن‌ها، تفسیر تازه‎ای از این حوزۀ پژوهشی ارائه می‎دهد، و در این راه از میراث فکری صاحب‏نظرانی همچون هوارد بکر، لیدیا گر، کریستوفر اسمال، اروینگ گافمن، برونو لاتور بهره می‌برد تا به جای نظریه‎پردازی‌های کلان و غیرواقعی موسیقی را «در عمل» و در بطن موقعیت‎های اجتماعی بررسی کند. ماحصل کار او به پژوهشگران یاری می‎رساند تا قدرت موسیقی را در گستره‎های اجتماعی بسیار متنوع و حتی به صورت بین‎رشته‎ای تحلیل نمایند.