پیاده روی و سکوت در زمانه هیاهو

این کتاب‌ها فلسفه را ساده نمی‌کنند بلکه از ابهت هراس‌آور فلسفه می‌کاهند. خواننده ممکن است خواندن این کتاب‌ها را به امید یافتن پاسخ‌های روشن آغاز کند: پاسخی برای مسئله تنهایی‌اش، چرایی مرگ، منشأ ملال و دل زدگی… اما انتظار اینکه کتابی یا کسی در چند صفحه یا فلان تعداد نکته به ما بگوید چطور زندگی کنیم و چگونه خوشبخت شویم، در واقع یک جور انکار مسئولیت شخصی انسان است. پاسخی قطعی و ابدی که مناسب حال همه‌کس باشد وجود ندارد. کتاب‌هایی که چنین ادعاهایی دارند قطعا فریبکارند. کتاب‌های این مجموعه نسخه نمی‌پیچند و سیاهه‌ای از اعمال نیک و بد پیش روی شما نمی‌گذارند؛ بلکه می‌خواهند به فهم بهتر زندگی و پرسش‌ها و تجرب‌هایتان کمک کنند؛ چراغی بیفروزند تا در این اتاق تاریک زندگی و در لحظات دشوار، در کمان از پرسش‌های بی پایان انسانی روشن‌تر شود، بدانیم فیلسوفان و حکیمان جهان به این پرسش‌ها چطور فکر کرده‌اند؛ تا با فهم دقیق‌تر و دیدی بازتر بتوانیم در زندگی‌مان تصمیم بگیریم، مسئولیت تصمیم‌مان را شجاعانه بر عهده بگیریم و با عواقب تصمیم‌هایمان آگاهانه روبرو شویم.
هزاران سال است آدم‎هایی که دور از بقیه زندگی کرده‎اند – راهبانی که بر قله‎ی کوه زیسته‎اند، تارِکانِ دنیا، دریانوردان، چوپانان یا مکتشفان که همیشه در سفرند – به این باور رسیده‎اند که کلید اسرار و کشف رموزِ زندگی در سکوت به دست می‎آید. نکته همین‎جاست. حسابی دریانوردی می‎کنید، اما در راه برگشت ممکن است بفهمید آنچه در پی‎اش بوده‎اید در درون خودتان است.
بتهوون، همان‎طور که همه می‎دانند، آخر سر کاملاً ناشنوا شد. این تحول اصالتی عمیق و روحی آزادمنش در وجودش پروراند. سمفونیِ نهم را فقط با صداهایی که در سرش خانه کرده بود نوشت و رهبری کرد. در طول نخستین اجرای قطعه، پشت به جمعیت ایستاده بود تا ارکستر را رهبری کند. وقتی اجرا تمام شد، باید برمی‎گشت تا ببیند حضار دارند کف می‎زنند یا هو می‎کنند. نه‎تنها تشویق می‎کردند، بلکه اشتیاق و هلهله‎شان چنان اوج گرفته بود که پلیس وین را خبر کردند تا دوباره نظم و آرامش را برقرار کند.