چرا ادبیات

ادبیات، عشق، تمنا و رابطه جنسی را عرصه‏‌ای برای آفرینش هنری کرده است. در غیاب ادبیات اروتیسم وجود نمی‏‌داشت. عشق و لذت و سرخوشی بی‏‌مایه می‌‏شد و از ظرافت و ژرفا و از آن گرمی و شوری که حاصل خیال‏‌پردازی ادبی است بی‏‌بهره می‌‏ماند. براستی گزافه نیست اگر بگوییم آن زوجی که آثار گارسیلاسو، پترارک، گونگورا یا بودلر را خوانده‌‏اند، در قیاس با آدم‌‏های بی‏سوادی که سریال‌‏های بی‏‌مایه‌‏ی تلویزیونی آنان را بدل به موجوداتی ابله کرده، قدر لذت را بیشتر می‏‌دانند و بیشتر لذت می‌‏برند.
در دنیایی بی‏‌سواد و بی‌‏بهره از ادبیات، عشق و تمنا چیزی متفاوت با آنچه مایه‏‌ی ارضای حیوانات می‌‏شود نخواهد بود، و هرگز نمی‏‌تواند از حد ارضای غرایز بدوی فراتر برود.