چوب نروژی

ردپای گتسبی بزرگ اسکات فیتزجرالد (رمان محبوب راوی و نویسنده) و ناطوردشت سلینجر (رمان دلخواه نویسنده که خود به زبان ژاپنی ترجمه‌‎اش کرده) و بسیاری رمان‎‌های جذاب قرن نوزده و بیست در این رمان موراکامی نیز- بیش از رمان‎‌های دیگر- پیداست. در این داستان سرشار از حسرت و فقدان (که مایه‌‎ی مکرر آثار موراکامی است) به رغم داستان سرراست و کلاسیک آن، همه‎‌ی شخصیت‎‌ها به نوعی آسیب روانی دیده، یا غیرعادی‌اند و بدتر از همه نائوکو است که…
اما روایت چنان آکنده از عشق به زندگی و تلاش برای به دست آوردن سهم خود از آن و امید به آینده است که بی‌‎جهت محبوب جوانان نشده و چهار میلیون نسخه به چاپ نرسیده. تورو واتانابه، راوی داستان، شعارش به نقل از دوستش، ناگازاوا، این است: «به حال خود دل نسوزان. فقط عوضی‎‌ها این کار را می‌‎کنند.»، یا پس از فقدان‎‌ها و نامرادی‎‌ها می‎‌گوید:«…اما من زندگی را انتخاب کرده‌‎ام.»
زیبایی‎‌های رمان در این نکات خلاصه نمی‎‌شود، بلکه مالامال از ستایش طبیعت و خیر و خوبی است.