چگونه سوگیری و تبلیغات را در رسانه ها تشخیص دهیم

تقریباً همۀ رسانه‎های جهان مدعی‌اند که گزارش‎های خبری‎شان را به صورت مستقل، بی‎طرفانه، و محققانه تولید می‎کنند.
مدعی‎اند که صرفاً به گزارش و توصیف «واقعیت عینی» می‎پردازند و از هر گونه نتیجه‎گیری و قضاوت پرهیز می‎کنند. از سوی دیگر، ادعا می‎کنند که رسانه‏های رقیب این واقعیت‎ها را به نحو توطئه‌آمیز تحریف کرده و به آن جهت می‎دهند. آیا این مدعا درست است؟
آیا رسانۀ مستقل و بی‎طرف وجود دارد؟ ظاهراً پاسخ این پرسش‎ها منفی است. رسانه‎ها، حتی اگر (بر فرض محال) از صاحبانشان و از حکومت‎ها تأثیر نپذیرند، از فرهنگ و نظرگاه مخاطبانشان تأثیر می‎پذیرند.
پوشش خبری غالب در یک جامعه بر اساس اصل‎های زیر عمل می‎کند:
«ماجرا از نظرگاه ما (و جامعۀ ما) چنین به نظر می‎رسد؛ بنابراین، ماجرا چنین است.»
«این واقعیت‎ها باورهای ما را تأیید می‎کنند؛ بنابراین، اینها مهم‎ترین واقعیت‎ها هستند.»
«این کشورها با ما دوست نیستند؛ بنابراین، این کشورها شایستۀ انتقادند.»
«این گزارش‎ها بیشترین جذابیت یا هیجان را برای خوانندگان ما دارند؛ بنابراین، اینها مهم‎ترین گزارش‎های خبری‎اند.»
کسانی که خبرها را نقادانه دنبال می‎کنند تک‎تکِ این اصل‎ها را معکوس می‌کنند. کتاب حاضر نحوۀ انجام این کار را توضیح می‎دهد و بنابراین تأثیر سوگیری و تبلیغات بر اندیشیدنِ افراد را کاهش می‎دهد.