ژان کریستف

من سرگذشت مصیبت بار نسلی را نوشته‌ام که رو به زوال می‌رود. هیچ نخواسته‌ام از معایب و فضایلش، از اندوه سنگین و از غرور سردرگمش، از تلاش‌های پهلوانی و از درماندگی‌هایش زیر بار خردکنندۀ یک وظیفه فوق انسانی چیزی پنهان کنم. این همه مجموعه‌ای است از جهان، و اخلاق و زیبا شناسی و ایمان و انسانیت نوی که دوباره باید ساخت. اینک آن چیزی که ما بودیم.
مردان امروز، جوانان اکنون نوبت شماست! از پیکرهای ما پله‌ای برای خود بسازید و پیش بروید. بزرگ‌تر و خوشبخت‌تر از ما باشید.
خود من به روح گذشته‌ام بدرود می‌گویم: و آن را همچون پوسته‌ای خالی پشت سر می‌افکنم. زندگی یک سلسله مرگ‌ها و رستاخیز‌هاست. بمیریم، کریستف، تا از نو زاده شویم.
رومن رولان
اکتبر 1912