کودکی، اگرچه در کل با وقایعی از زندگی ناتالی ساروت(1900-1999) منطبق است، گزارشی متعارف از زندگی نویسنده نیست. محتوای خاطرات صرفاً پس زمینهای است برای تعمق در تجربۀ روانی دوران کودکی. آنچه از این اثر و از همۀ آثار ساروت در مییابیم این است که واژهها ابزارهای ساده و آشنایی برای سیر و تماشا نیست و، قبل از هرچیز، تجربهای زیسته است؛ و وسیلهای که متن برای انتقال آن به کار میبرد نثر شاعرانه و ساخته و پرداخته و، در وهلۀ اول، زبان تجربه است.
تلاقی پژواکها و تکرارهایی که در آثار ساروت به گوش میرسد، شبکۀ پیچیدهای از رشتهها میآفریند که این آثار را به هم پیوند میدهد و پیکرهای منسجم و پرمایه میسازد. گنجاندن کودکی در این شبکه به ناتالی ساروت امکان داده است تا دو وجه آفرینش خود را به روشنی آشکار سازد: انسجام درونی نیرومندی که با قابلیت پایانناپذیر نوآوری درمیآمیزد.
تلاقی پژواکها و تکرارهایی که در آثار ساروت به گوش میرسد، شبکۀ پیچیدهای از رشتهها میآفریند که این آثار را به هم پیوند میدهد و پیکرهای منسجم و پرمایه میسازد. گنجاندن کودکی در این شبکه به ناتالی ساروت امکان داده است تا دو وجه آفرینش خود را به روشنی آشکار سازد: انسجام درونی نیرومندی که با قابلیت پایانناپذیر نوآوری درمیآمیزد.
نظرات کاربران
فاقد نظر کاربران