کودکی را می زنند

نوشته‌‌های بالینی فروید که در این‌جا گزیده‎ای از آن‎ها گرد آمده، تأملاتی هستند که به شکلی از رابطۀ سوژه با خود، مجال بیان می‎دهند. در این بیان‎شدن، آنالیز در مقام رابطه و کردار، مبنای صورت‌بندی برخی مفاهیم قرار گرفته که اهمیت انتقادی‌شان بعدها به واسطۀ «بازگشت به فروید» برجسته‌تر می‌شود. این نوشته‌ها از نسبتی میان درمان بالینی و تأمل در نفس حکایت دارند که در نتیجۀ آن، مسائل روانی به‌منزلۀ مسائلی برخاسته از شکاف‌های زندگی مدرن ظاهر می‌شوند. روان‎کاوی از طریق این نوع مسئله‌سازی، گفتار روان‌شناسی را از ظرفیتی انتقادی برخوردار می‏کند؛ ظرفیتی معطوف به رهایی زندگی که حضور بالقوه‎اش در نوشته‌‎های بالینی فروید حس می‌‎شود. در این نوشته‎ها، این سویۀ انتقادی به‎ویژه از خلال تأمل بر آن پیچ‎وخم‎ها و تناقض‎هایی رخ می‌نماید که ردشان بر زندگی عاشقانه حک شده است. عشق به‎منزلۀ عرصه‎ای که تضادهای تجربۀ مدرنیته را در خود نهفته دارد، به ظهور مفاهیمی راه می‎دهد که مدخل‎هایی اساسی برای ورود به فهم مدرنیته‎اند و تأمل بر آن می‎تواند در فراهم‌آوردن چارچوبی برای نقد وضعیت سهیم باشد.