گوته در سلوک خلاقیت

گوته در مسیر زندگی خلاق، سرگذشت پر فراز و نشیبی داشت. از تولدی دشوار تا وقتی که در سن هفتاد و چهار سالگی چنان به ورطۀ عشقی بی‎فرجام فروغلتید که بار دیگر همچون دورۀ بیست‎سالگی به فکر خودکشی افتاد. او نه‌فقط کودکی مستعد و شاعری محبوب و سیاستمداری بانفوذ، که در تمام زندگی‌اش انسانی سرگشته، پریشان و دردمند بود؛ پس کوشش برای شادمانی به انگیزۀ اصلی او برای زندگی بدل شد. گوته معتقد بود تحقق خویشتن و زندگی خلاقانه بدون درد و محنت و مخاطره میّسر نیست از همین روست که می‎گفت: «انسانِ مرارت‎نکشیده راه به جایی نمی‎برد». گوته این توانایی خاص را داشت که فشارهای روحی را تحمل و آنها را به رشدی خلاق تبدیل کند. شیوه‎ای که او توانست آلام و آرزوهای خویش را به محرک‎های خلاق بدل کند، برای خوانندۀ امروزی نیز می‎تواند سرچشمۀ الهام باشد. انسان‎های قرن بیست‌ویکم نیز می‎توانند از زندگی و آثار گوته الگوی باارزشی برای رسیدن به زندگی خلاق و آموختن هنر زیستن به دست آورند.