یک ماجرای خیلی خیلی خیلی سیاه

یک ماجرای خیلی‎‎خیلی‎خیلی‎سیاه، نهمین نمایشنامۀ مارتین مک‎دونا، نخستین بار پاییزِ2018 در لندن روی صحنه رفت و اجرایی بسیار موفق داشت. این‎بار، خلاف آثارِ قبلیِ نویسنده‎اش، شخصیت‎هایی واقعی قهرمانان نمایش‎اند، هانس کریستین اندرسن و چارلز دیکنز، با چهره‎هایی یکسر متفاوت از تصویرِ تاریخیِ جاافتاده‎شان، مردانی شریر و بی‎رحم که برای رسیدن به خواسته‎هایی شخصی و برای کسب موفقیت، از هیچ کاری اِبا ندارند، حتی شکنجه و کشتن بی‎گناهانی که تنها جرمشان داشتنِ خلاقیتی بیشتر از این نویسنده‎های شهیر است. اما تاریخ همیشه به راهی نمی‎رود که نقش آفرینانش خواسته‎اند، حتی اگر مثل این نمایشنامۀ غریبِ مک‎دونا، کسانی از آینده به امروز بیایند تا تاریخ را آن‎جور که دلخواهشان است، دستکاری کنند.
مارتین مک‎دونا متولدِ1970است در لندن؛ نوجوانِ چهارده‎ساله‎ای بود که با دیدنِ نمایشی از دیوید ممِت،«بوفالوی امریکایی»، تصمیم گرفت نویسنده بشود. درس را رها کرد و طی هشت‎سالِ بعدش صدوخُورده‎ای قصه و طرح فیلمنامه نوشت و برای هرجا که به ذهنش می‎رسید، فرستاد؛ همه‎شان رد شدند. در بیست‎وچهارسالگی هنوز داشت با مقرری هفته‎ای پنجاه دلارِ دولت سَر می‎کرد که تصمیم گرفت نمایشنامه بنویسد. دوره‎ای هر روز صبح پا شد تا بعدازظهر کار کرد، بعد هم تا آخرِ شب می‎نشست پای تلویزیون به دیدنِ سریال‎های شبکه‎های مختلف تا برای گره‎افکنی و به جانِ هم‎انداختن شخصیت‎ها، ایده بگیرد.
نتیجه اینکه ظرفِ نُه ماه، هفت نمایشنامه نوشت؛ از یکی‎شان راضی نبود اما شش‎تای باقی در همین مدتِ کوتاه بدل به کلاسیک‎های تئاترِانگلستان شده‎اند و دست‎کم اولی‎شان،«ملکۀ زیبایی لی‎نِین» از بهترین نمایشنامه‎های همۀ اعصار خوانده شد.