استیون اسپیلبرگ

شخصیت استیون اسپیلبرگ، در طول دوره‎ای به شکل «داستان موفقیت»، به گونه‎ای تحریک‎آمیز و نامنتظره غنا یافته و عمیق شده است: نویدبخش‎ترین سینماگر جوان در سال‎های هفتاد، کارگردان موفق، عزیزدردانه‎ی استودیوهای هالیوودی، هوادار جلوه‎های ویژه حیرت‎آور، امروزه کسی است که منتقدان بین‎المللی او را کارگردانی مؤلف می‎شناسند؛ فیلم‎سازی آزاد در انتخاب‎هایش، سوژه‎هایش و همین‎طور زیبایی‎شناسی‎اش، کارگردانی که در دگرگون ساختن تصویر و مخاطب تردیدی به خود راه نمی‎دهد.
او با الگو قرار دادن اورسون ولز، اولین فیلم بلندش، دوئل، را در بیست‎وپنج سالگی کار می‎کند. او با آرواره‎ها، ایندیانا جونز، برخورد نزدیک از نوع سوم و ای.تی.، صنعت سینمای سرگرمی را به اوج خود می‎رساند و فریبندگی را مشخصه‎ی بارز کارهایش می‎کند. او به اتفاق همزادش جورج لوکاس افسون‎گر، امپراتوری‎ای بنا می‎نهد که پادشاه‎اش (و تماشاگرش!) کودک است. از سال‎های 2000 به بعد، ژانر علمی-تخیلی و اطمینان از کار بزرگ‌‎ترین ستارگان مانند تام کروز به او امکان می‎دهد با فیلم‌هایی همچون هوش مصنوعی، گزارش اقلیت یا جنگ دنیاها در سینمای عوام‎پسند طبع‎آزمایی کند. در همین دوران، اسپیلبرگ با فیلم‎هایی مانند مونیخ، فهرست شیندلر و نجات سرباز رایان روی تیره‎تری از خود نشان می‎دهد.
بچه‎ی اعجوبه به بزرگسال نگرانی تبدیل شده است و سینماگر استثنایی زین‎پس در حال تبدیل شدن به یک آدم بزرگ است.
کله‎لیا کوهن فیلمنامه‎‎نویس و روزنامه‎نگار است. او از سال 1997 تا 2004 منتقد کایه دو سینما بوده و کتاب وسترن (انتشارات کایه دو سینما/ سرن-س‎اندپ [Sceren-CNDP] ) را در سال 2005 منتشر کرده است.