شاه لیر

لیر: فکر می‎کنی لطمه‎های این توفانِ ستیزه‎خو بر پوستمان اهمیت بسیار دارد؟ برای تو چنین است. ولی، در جایی که درد بزرگتری ریشه دوانده، درد کوچک‎تر به زحمت احساس می‎شود. تو از پیش یک خرس می‎گریزی، ولی در این گریز اگر پاهایت تو را به کام دریای خروشان بکشاند، به دهان خرس پناه می‎بری. جان که در آسایش باشد تن زودرنج می‎شود. توفانی که در جان من است هرگونه احساسی را جز آن یکی که بر قلبم ضربه می‎کوبد از اندام‎های حسی‎ام سلب می‎کند. ناسپاسی فرزند! این آیا به آن نمی‎ماند که دهانم دستم را که برای رساندن غذا به سویش می‎آید گاز بگیرد؟ ولی من به سختی تنبیه‎شان خواهم کرد. نه، دیگر اشک نخواهم ریخت. در همچو شبی بیرونم کنند! ببار باران! تحمل خواهم کرد. در همچو شبی مثل امشب. آخ! ریگان، گونریل! پدر پیر و مهربان‎تان که با قلبی بخشنده همه چیزش را به شما داد… اوه! این یادآوری راه را به دیوانگی می‎برد؛ باید از آن پرهیز کرد؛ دیگر بس است.