آواز آن پرنده غمگین

. . . من روز خویش را
با آفتاب روی تو،
کز مشرقِ خیال دمیده‎ست
آغاز می‎کنم.
من با تو می‎نویسم و می‎خوانم
من با تو راه می‎روم و حرف می‎زنم
وز شوقِ این محال:
-که دستم به دست توست!-
من، جای راه رفتن،
پرواز می‎کنم!
آن لحظه‎ها که مات
در انزوای خویش
یا در میان جمع
خاموش می‎نشینم:
موسیقیِ نگاه تو را گوش می‎کنم.
گاهی میان مردم، در ازدحام شهر
غیر از تو، هرچه هست فراموش می‎کنم . . .
«بخشی از شعر مشرق خیال»