آیا روزهای خوشی در انتظار بشر است

«هسته‌ی مرکزی این مناظره، جدالی میان سرشت پیشرفت و نتیجه‌گیری از روی بصیرت است. استیون پینکر و مت ریدلی، بر روندهای مساعد پس از جنگ در زمینه‌هایی مثل آشتی‌جویی، بهداشت و رفاه تمرکز می‌کنند. آنها بر این باور هستند که با توجه به نوآوری‌های سریع و گسترده در «چیزها»، «قوانین» و «ابزار»، اینها دلیل خوبی هستند که باور کنیم روندها می‎توانند پایدار باشند. مالکوم گلدول، معتقد است کسی نمی‌تواند این پدیده‌ها را به روشی دیگر بسنجد، مگر بداند چه روش‌ها و روندهای دیگری دخالت داشته‎اند و حتی به‎وجود خواهند آمد. گلدول همچنین عمیقاً به هر کوششی در برنامه‎ریزی برای آینده، مشکوک است. آلن دوباتن، به‌صورت چشمگیری پیشرفت را مخالف حکمت و دانش تعریف می‌کند. او اساسا درباره‎ی بشریت، دیدگاه تیره و تاری دارد و استدلال می‌کند که بدبینی در باب آینده، تضمینی حیاتی برای روبه‌رو شدن با پیشامدهای قریب‌الوقوع است!»