اتنوموزیکولوژی

مک‎آلستر می‎گوید:«موسیقی در اصل مسئلۀ ارزش‎های انسانی است، نه نُت‎ها» و گورالی کِنِث اتنوموزیکولوژی را ساحتی می‎داند که مطالعۀ «موسیقی به عنوان صدا» را به مطالعۀ «انسان موسیقی‎ساز» رشد می‎دهد. گیلبرت چِیس معتقد است تاریخِ موسیقی گفت‎وگو با مردگان است، اما اتنوموزیکولوژی گفت‎وگو با زندگان. کتاب حاضر موسیقی را چنین تعریف می‎کند:«موسیقی رخداد ضابطه‎مند اصوات در بستر زمان بر اساس هنجارهای زیبایی‎شناختیِ قومی در دورۀ تاریخیِ معین است»؛ شاید هنجارهای زیبایی‎شناسیِ اقوام همسایه با هنجارهای زیبایی‎شناسیِ من متفاوت باشد، و دور از انتظار نیست که هنجارهای زیبایی‎شناسیِ قوم من فردا دیگرگون شود. همواره آنچه در یک آواز یا نغمۀ انسانی وجود دارد بیش از مجموعۀ سازمان‎یافتۀ اصوات است و این «بیش» بسیار شگفت‎انگیز است. پیچیدگی باورهای انسان و روابط شگفت‎آور او با خود و دیگری، چنان رمزآلود است که تنها در بستر پدیده‎ای به شگفتی موسیقی امکان بروز می‎یابد. ما به دنبال سرنخ‎هایی برای کشف راز انسان هستیم و شاید هیچ چیزی مانند موسیقی نتواند این سرنخ‎ها را به دست ما بدهد. در این مسیر دشوار، اما، ما یک موهبت اصلی داریم که به آن می‎بالیم؛ ما خود انسان هستیم و این کمک بزرگی به مکاشفات ما می‎کند. ما خود شگفتی‎های انسانی مانند شوریدگی، وجد، خلسه، اغواگری، ترس، آرزوی جاودانگی و از همه بالاتر عشق را، که راز بسیاری از نغمه‎پردازی‎هاست، تجربه می‎کنیم. ما «انسان‎موسیقی‎شناسان» هر بار به ساحت رشتۀ خود می‎اندیشیم باز هم به‎سان کودکی که بزرگ‏ترین حقیقت هستی را مکاشفه کرده است، با تمام وجودمان سرشار از شعف می‎شویم و این مهم نیست که قبلاً چند بار به این صورت هیجان‎زده شده باشیم.