اطلس دل

زمانی که احساس می‌کنیم در زندگی گم شده‌ایم، اولین واکنش غریزی ما یافتن مکانی امن برای آرامش روح و روانمان است؛ مکانی در عالم درون درون. گم‌شدن تلنگری است برای ایجاد دوبارهٔ ارتباط. برقراری ارتباط معنادار با دیگران در وهلهٔ اول باید با خودمان ارتباط برقرار کنیم و برای این کار ابتدا باید درک مشترکی از زبان احساسات و تجربیات انسانی داشته باشیم.
برنه براون در دو دههٔ گذشته مشغول بررسی و مطالعهٔ ارتباط احساسات، افکار و اعمال انسانی بوده است. او طی تحقیقات گسترده و مداوم به این نتیجه رسیده که مرزهای زبان همانا مرزهای جهان ماست. زبان دریچهٔ ورود به معناسازی، ارتباط، یادگیری و خودآگاهی است.
درخانوادۀ من دربارۀ هیچ‎چیز، واقعا هیچ‎چیز، صحبت نمی‎شد؛ احساسات، ترس‎ها، بلغ، مسائل مالی یا خویشاوندانی که با مشکلات مختلف، از جمله مشکلات روانی، درگیر بودند. به نظر می‎رسید همۀ آدم‏ها، از جمله خود من، نومیدانه در پی ارتباط بیشتر با زندگی خود دیگران بودند ولی کسی راهش را بلد نبود. شاید پیدا کردن یک زبان مشترک و راهی برای شناخت و درک عواطف انسانی می‎توانست چاره ساز باشد و یادمان بیندازد که می‎توانیم دوست داشتن خودمان را به راحتی دیگران ترجیح بدهیم و در عین حال روابط خود را بهبود ببخشیم.»