انسان پاره پاره

چرا با چنین تزلزلی درباره بشریت آینده از خود به پرسش می‌نشینیم؟ احساس این شکاف عمیق بین آنچه پیش از ما بوده و آنچه پس از ما خواهد بود از کجاست؟ آیا آنچه فرا خواهد رسید به راستی دنباله همان است که پیش از این وجود داشته؟ کتاب حاضر درباره وجدان بشر امروز گفت‌وگو می‌کند آیا همچون همیشه توهمی است یا اساسی محکم‌تر از همیشه دارد؟ در جهانی که علم همه‌چیز را رسانه‌ای کرده و فن و فن‌آوری آن‌ها را برنامه‌ریزی و عقلانی نموده ترک عقل پرسش از حقیقت و… طرحی نو از بشریت به تصویر نمی‌کشد؟ آیا چیزی هست که نشان دهد آینده استمرار می‎یابد و زندگی به همین گونه دوام می‌آورد؟