اگر می شد من را ببینی

می‎خواهم کاغذ را کلاً مچاله کنم و پیش‎نویسی برای مقاله‎ام بنویسم که آن سرمای وحشتناک زیر پوستم می‎دود.
بی صدا توی سرم التماس می‎کنم دوباره نه. لطفاً دوباره نه.
سرمای جانکاه شدت می‎گیرد و جوری تمام منافذ بدنم را پر می‎کند که انگار لباس‎هایم را توی آب یخ خیسانده‎ام و همین جاست که مغزم هشدار می‎‏دهد یا شدیداً تب کرده‎ام یا چیزی نمانده که جلوی یک کلاس بیست و دو نفره نامرئی شوم.
آلیس سان همیشه حس می‎کرد در مدرسه نامرئی است. او تنها دانش‎آموزی بود که در میان ثروتمندترین و شناخته‎شده‏‎ترین نوجوانان چین با بورسیه‏‎ی تحصیلی درس می‏‎خواند. اما بعد کم کم بدون اینکه دست خودش باشد نامرئی می‏‎شود… واقعاً نامرئی می‏‎شود.