اینگمار برگمان

آثار اینگمار برگمان خواهی نخواهی تحسین برانگیزند. او طی دوره‎ی پرباری با حدود پنجاه فیلم بلند که بین سال‎های 1945 تا 2003 کارگردانی کرده (بدون محاسبه‎ی فعالیت مستمرش به عنوان کارگردان تئاتر) پیوسته دغدغه‌های درونی و خیالاتش را به تصویر کشیده که نمایش واقعیت را تحریف می‎کنند؛ پرسوناژهایش از احساس گناهی در عذابند که جسم و جانشان را شکنجه می‎دهد؛ روشن‎بینی‎اش زوج‎هایی را بررسی می‎کند که شیفته‌ی هم می‌شوند و سپس یکدیگر را به شدت آزار می‎دهند؛ او هراسش در برابر سکوت خدا و پژوهش آشفته‎اش به دنبال نوعی رستگاری را به تصویر می‎کشد. مهر هفتم، توت‎فرنگی‎های وحشی، مصائب آنا، از ورای آینه، همگی شاهکارهایی در میان مجموعه آثاری‎اند که بیانگر استعداد وی در ابراز کردن احساسات بی‎نظیرش هستند. می‏‎توان فیلم‎هایش را اقتباسی دانست از مسیر زندگی خودش از زمان کودکی در یک خانواده‎ی فوق سختگیر لوتری، به عبارتی ابهام روحی خودش که باعث شرمساری‎اش است و می‎ترساندش.
همچنین اینگمار برگمان فیلمسازی است که ورای امور مرسوم، در تمایلات و سرخوردگی‎های‎اش روح زمانه‎ی خود را درک می‎کند: تابستانی با مونیکا، که هریت اندرسون در آن در نقش زن جوانی ظاهر می‎شود که شهوتی وحشی و شرم‎آور دارد، در فرانسه باعث شهرتش می‎شود و مظهر «باد آزادی»ای است که مدرنیته‎ی نوپا در سینما را تحت تأثیر قرار می‎دهد. او در سال‎های شصت با پرسونا یکی از قوی‎ترین تداعی‎های ابهام شر را تجربه می‎کند. صحنه‎هایی از یک ازدواج فردگرایی‎ای را تقبیح می‎کند که به شکلی فریبنده انسانیت‎زدایی جهان را القا می‎کند، جهانی که در فانی و الکساندر با شادی و نوستالژی به تصویر درمی‎آید و در ساراباند به عریان‎ترین بازنمودش دست می‎یابد، این آخرین فیلم کارگردان که توأمان درس سینما و پرسش‎نامه‎ای هستی شناختی است. در عالم سینما، برگمان قاره‎ای جداگانه است، قاره‎ی غولی در حد و اندازه‎های بتهوون یا داستایفسکی.
ژاک ماندلبام از سال 1995 در روزنامه‎ی لوموند منتقد سینما است.