به امید دیدار در آن دنیا

آن شب مرلن خواب غم‌انگیزی دید: شماری سرباز، در مرحلۀ پیشرفته‌ای از پوسیدگی، در گورهایشان نشسته بودند و گریه می‌کردند. کمک می‌خواستند، اما هیچ صدایی از گلویشان بیرون نمی‌آمد. تنها سنگالی‌هایی غول پیکر، یخ‌زده از سرما، که مثل کرم برهنه بودند، به آنها یاری می‌رساندند و با بیل رویشان خاک می‌پاشیدند، همچنان که روی غریقی از آب گرفته بالاپوشی می‌اندازند تا اورا بپوشانند.
پی‌یر لومتر را بیش‌تر به سبب رمان‌های پلیسی‌اش می‌شناسند. اما به امید دیدار در آن دنیا یکسر با آثار پیشین او متفاوت است. قهرمانان لومتر در این کتاب سربازان فرانسوی زخم خورده از جنگ جهانی اولند، سربازانی که سرنوشتشان در فرانسۀ پس از جنگ به مراتب سیاه‌تر از روزهای دهشتناک جنگ است.