جنبش زنان به درستی از این که زنان «از دید تاریخ پنهان ماندهاند» شکایت دارد، اما میان این ناپیدایی و ماهیت طبقاتی شیوهی نگارش و آموزش تاریخی جامعهی ما ارتباطی نمیبیند. تاریخی که تنها بر فعالیتهای نخبگان حاکم یعنی پادشاهان، ژنرالها، نخستوزیرها، پاپها، بانکدارها، کارخانهدارها، هنرمندان بزرگ، دانشمندان و فلاسفه متمرکز است و در میان آنها به جز چند ملکه، امپراتریس و ژاندارک باقی همه مرد هستند. از اینرو، تاریخ در قالب یک داستان مردانه نگاشته شده است. اما در میان مردان نیز تنها تعداد محدودی افتخار ورود به این تاریخ را یافتهاند. پس این شکایت که زنان از تاریخ حذف شدهاند، بدون توجه به این که اکثر مردان نیز عملا دچار سرنوشت مشابهی شدهاند، به معنای پذیرش انگارههای نخبهگرایانهی بنیادین تاریخ «رسمی» است. تنها مخالفان ثابت قدم این مجموعهی عقاید غالب، مارکسیستها هستند؛ آنها اعلام میکنند که «تاریخ جوامع، تاریخ مبارزهی طبقاتی است» و از اینرو است که طبقات استثمارشده و ستمدیده نیز – چه مرد و چه زن – به اندازهی طبقات حاکم سوژهی تاریخ هستند… تاکید ما در سراسر این کتاب بر زنان طبقهی کارگر به عنوان سوژههای تاریخ است؛ به عنوان تاریخسازان… تاریخ تلاش برای سازماندهی زنان طبقهی کارگر در سازمانهای سوسیالیستی مانند تاریخ عمومی جنبش طبقهی کارگر، داستان طولانی فرازها و فرودها است؛ داستان دستاوردهای شگرف و ناکامیهای جانسوز. با این وجود مبارزه ادامه دارد؛ حتی اگر قرار باشد که همهچیز را از نو آغاز کنیم.
از مقدمهی کتاب
از مقدمهی کتاب
نظرات کاربران
فاقد نظر کاربران