تحلیل رویا

خانم‌ها و آقایان، تحلیلِ رویا اساسِ درمان تحلیلی است، زیرا مهم‎ترین ابزار فنی برای راهگشایی به ناخودآگاه است. چنان که می‌دانید، هدف اصلی در این نوع درمان دست‌یابی به پیام [ندای] ناخودآگاه است. بیمار معمولاً به این علت به تحلیل‌گر مراجعه می‌کند که خود را در برزخ و یا بن‌بست می‌بیند و هیچ مفری نمی‌یابد، و تصور می‎کند که پزشک حتماً راه خلاص را می‌داند. پزشک اگر صادق باشد، قبول دارد که خودش هم راه را نمی‌شناسد. اما پزشکان همه صادق نیستند. همین صدوپنجاه سال پیش، پزشکان شعبده‎بازانی بودند که بازار مکاره درست می‌کردند: مثلاً دندان می‎کشیدند و درمان‎های معجزه‌آسا را به نمایش درمی‌آوردند، و کارهایی از این قبیل انجام می‎دادند؛ و این تلقی هنوز هم تا حدودی در حرفه‌ی پزشکی رواج دارد. همه‎جا آدم بد پیدا می‎شود! در تحلیل باید مراقب باشیم تا مبادا فرض کنیم همه چیز را درباره‌ی بیمار می‎دانیم یا راه خلاص شدن او از مشکلات را می‎شناسیم. اگر پزشک نظر خود را درباره‌ی مسئله‌ی بیمار به او بگوید، بیمار از تجویز پزشک تبعیت می‎کند و خودش تجربه نمی‎کند. شاید تجویز تا مدتی کارساز باشد. اما با رفتن پزشک، بیمار درمی‌ماند، زیرا هیچ شناختی از خودش ندارد و به شیوه‎ی خودش زندگی نمی‎کند، بلکه به شیوه‎ی پزشک زندگی می‎کند. مجبور است برای گرفتن تجویزهای جدید دوباره به پزشک مراجعه کند، و پس از مدتی این امر برای هر دو عذاب‎آور می‌شود. پس مهم است که پزشک اذعان داشته باشد که نمی‌داند؛ در این صورت، هر دو آماده‌اند تا حقایق بی‎طرف طبیعت و واقعیات علمی را بپذیرند. نظر آدمی کم‌وبیش بر قضاوت‌های دلبخواهی مبتنی است و ممکن است کاملاً خطا باشد. هیچوقت مطمئن نیستیم که درست می‌گوییم. پس باید حقایقی را که از رؤیا برمی‌آیند، بجوییم. رؤیاها حقایق عینی‌اند؛ به انتظارات ما پاسخ نمی‌دهند و ما اختراعشان نکرده‌ایم.