تعقیب هومر

نام راوی را نمی‎دانیم، اما می‎دانیم که از دست کسانی فراری است؛ شکارچیانِ بدذاتی که از آن‎ها هم چیز زیادی نمی‎دانیم. لابه‎لای این تعقیب و گریز، راویِ مشوش داستان از شگردهای گریزش نیز حرف می‎زند، نکاتی شاید انتزاعی و شاید هم کاربردی از سرعت، از استتار میان تودۀ مردم، از امساک در خوردن و آشامیدن و استراحت حین گریز، از ریاضیات و بی فایدگی‎اش، از اغراض نسباً گنگِ شکارچیان. به مرور اما، از خلال همین کلی‎گویی‎های مغشوش راویِ درگزیر، از دل نقاشی‎های بی صورت مکس نویمن و طبالی‎های آزاد موسیقی سیلوستر میکلوس داستانی مهیج نیز زاده می‎شود. کم‎کم آن چهره‎‏های مخدوش در ذهن خواننده معنا می‎یابند و کمی دیرتر می‎توان حتی دلیلی برای این گریزِ انتزاعی یافت.