توتالیتاریسم

شاید بزرگ‎ترین خطا در مواجهه با نظام‎های توتالیتر خطای شناختی باشد؛ این اشتباه فاجعه‎بار که به سادگی می‎خواهد نظام‎های توتالیتر را در قالب انگاره‎ها و مقولات دیرینه استبداد و دیکتاتوری تعریف و فهم کند. دغدغۀ اصلی آرنت نیز همین است که نشان دهد توتالیتاریسم ماهیتاَ نوع جدیدی از حاکمیت است و یکسان‎انگاری آن با دیگر انواع حکومت باعث کوچک‎نمایی شرَی بی‎همتا می‎شود. آرنت جنبش‎هایتوتالیتر را شرح می‎دهد، اما به عنوان «حاکمیت توتالیتر» تنها بر دو رژیم تمرکز و اصرار دارد: شوروی استالینست و آلمان ناسیونال سوسیالیست. با این مجلد، اُدیسۀ سه گانۀ آرنت برای شناساندن «عناصر و خاستگاه‎های حاکمیت توتالیتر» به پایان می‎رسد -‎ البته این مجلد را فارغ از دو جلد پیشین (یهودی ستیزی و امپریالیسم) نیز می‎توان خواند و فهمید.