حسد

تاریخ با چشمانی خیره که نوری در آن می‎‎‎‎‎‎لرزد، از شکاف چشمان نقابی، به تماشای ما ایستاده است و من می‎‎‎‎خواهم چنین چیزهایی را به او نشان دهم: یک عاشق، یک مرد جاه‎طلب، یک خائن، این دلیرمرد بی‎‎‎‎‎‎‎پروا، آن دوست وفادار، این آدم لاابالی. همه‎‎شان این‎‎‎‎‎‎‎جایند، حاملان احساسات سترگی که اینک ناچیز و شرم‎‎‎‎آور دانسته می‎‎شوند. بگذاریم این احساسات برای واپسین‎بار، پیش از آن‎‎‎‎که بر باد فنا بروند و پیش از آن‎‎‎که به ریشخند گرفته شوند، در نقطه‎‎ی اوج شدت و قدرت بر صحنه پدیدار شوند. قهرمان داستان حسد، کاوالیرف، روشنفکر جوان و آواره‎ای است که می‎کوشد جایگاه خود را در آوردگاه نبرد دنیای کهنه با دنیای نوین روشن کند. کاوالیرف را می‎‎‎توان همچون آقای پارادوکسالیست، قهرمان یادداشت‎های زیرزمینی فیودور داستایوفسکی، از قماش انسان‎‎‎‎‎های زیرزمینی ادبیات روسیه به شمار آورد.
ماکسیم گورکی این داستان را حاصل جسارت ستودنی یک نویسنده‎ی جوان توصیف کرد. نینا بربروا نیز می‎‎گوید رمان حسد از نظر ادبی تاثیر بسیار عمیقی بر وی داشته است. به باور او، آلیشا بر لحن، گروتسک، اغراق و چرخش غیرمنتظره‎‎‎ی افکار تسلط کم‎‎‎‎‎نظیری دارد.