نوال السعداوی (2021-1931م)، پزشک، فعال برابری حقوق زنان و نویسنده، بیش از پنجاه اثر در کارنامهی ادبی پربارش ثبت و کتابهایش به بیش از 30 زبان ترجمه شده است. در سال 2020، مجلهی تایم او را به عنوان یکی از 100 زن سال معرفی کرد. از جمله آثارش میتوان «زن جایی در بهشت ندارد»، «زن و چالش روانی»، «چهرهی عریان زن عرب»، «زن، دین و اخلاق»، «نزاعی نو درباب مسالهی زن»، «سقوط امام»، «عشق در هنگامهی نفت»، «زنی در نقطهی صفر»، «دو زن در یک زن»، «غایب»، «دختری به نام سعاد»، «خاطرات یک زن پزشک»، «همه سرگشتهایم» و… را نام برد.
برخی از منتقدان به او سیمون دوبووار جهان عرب لقب دادهاند و بعضی دیگر او را زنی وحشی و خطرناک خواندهاند. نوال در دفاع از خود پاسخ داده است:« من حقیقت را میگویم و حقیقت وحشی و خطرناک است.» وقتی به او پیشنهاد شد که لحن انتقادهایش را ملایمتر کند، از موضع خود عقب نشینی نکرد و گفت:«نه. من باید صریحتر و تهاجمیتر باشم، چون جهان دارد پرخاشگرتر میشود و ما به مردمی نیاز داریم تا با صدای بلند علیه بیعدالتی صحبت کنند.»
السعداوی، صاحب قلمی که نداشتن «اتاقی از آن خود» سدی برسر راه نوشتنش نشد بلکه با یک مداد ابرو و کاغذ توالت توانست صدها صفحه در زندان زنان بنویسد. زنی که مسری بود، نه مصری! میخواست شجاعت فریاد زدن علیه ظلم و نابرابری را به دهانهای بسته سرایت دهد.
برخی از منتقدان به او سیمون دوبووار جهان عرب لقب دادهاند و بعضی دیگر او را زنی وحشی و خطرناک خواندهاند. نوال در دفاع از خود پاسخ داده است:« من حقیقت را میگویم و حقیقت وحشی و خطرناک است.» وقتی به او پیشنهاد شد که لحن انتقادهایش را ملایمتر کند، از موضع خود عقب نشینی نکرد و گفت:«نه. من باید صریحتر و تهاجمیتر باشم، چون جهان دارد پرخاشگرتر میشود و ما به مردمی نیاز داریم تا با صدای بلند علیه بیعدالتی صحبت کنند.»
السعداوی، صاحب قلمی که نداشتن «اتاقی از آن خود» سدی برسر راه نوشتنش نشد بلکه با یک مداد ابرو و کاغذ توالت توانست صدها صفحه در زندان زنان بنویسد. زنی که مسری بود، نه مصری! میخواست شجاعت فریاد زدن علیه ظلم و نابرابری را به دهانهای بسته سرایت دهد.
نظرات کاربران
فاقد نظر کاربران