درشتی

… بهار همه جا نشسته بود. باد بوی تلخ شکوفۀ بادام کوهی می‌آورد. صورتش گل انداخته بود و به زیبایی و ظرافت نانی نازک، شده بود. غرّشی بیشه را لرزاند. چند شکوفه از درخت بادام کوهی پرپر زد و روی زمین ریخت. سلیمه هراسان از جا پرید. سه هواپیما اوج می‎گرفتند. در پس تپه‎ای غبار انفجاری در هوا پهن می‎شد. بوی بد و ناآشنایی، جای بوی تلخ شکوفه‎های بادام را می‎گرفت…
-از متن کتاب «داستان بَفرینه»-