در باب چین

این کتاب‎ها فلسفه را ساده نمی‎کنند بلکه از ابهّتِ هراس آورِ فلسفه می‎کاهند. خواننده ممکن است خواندنِ این کتاب‎ها را به امید یافتنِ پاسخ‎های روشن آغاز کند: پاسخی برای مسئله‎ی تنهایی‎اش، چرایی مرگ، منشأ ملال و دل‎زدگی… اما انتظار اینکه کتابی یا کسی در چند صفحه یا فلان‎تعداد نکته به ما بگوید چطور زندگی کنیم و چگونه خوشبخت شویم، در واقع یک‎جور انکارِ مسئولیت شخصیِ انسان است. پاسخی قطعی و ابدی که مناسب حال همه‎کس باشد وجود ندارد. کتاب‎هایی که چنین مدعاهایی دارند قطعاً فریبکارند. کتاب‎های این مجموعه نسخه نمی‎‎‎پیچند و سیاهه‎ای از اعمال نیک و بد پیش روی شما نمی‎گذارند؛ بلکه می‎خواهند به فهم بهتر زندگی و پرسش‎ها و تجربه‎هایمان کمک کنند؛ چراغی بیفروزند تا در این اتاق تاریک زندگی و در لحظات دشوار، درکمان از پرسش‎های بی‎پایان انسانی روشن‎تر شود، بدانیم فیلسوفان و حکیمانِ جهان به این پرسش‎ها چطور فکر کرده‎اند؛ تا با فهمِ دقیق‎ترِ و دیدی بازتر بتوانیم در زندگی‎مان تصمیم بگیریم، مسئولیت تصمیم‎مان را شجاعانه برعهده بگیریم و با عواقب تصمیم‎هایمان آگاهانه روبرو شویم.

‎ استالین سراغ تصفیه‌ی آدم‌ها می‌رفت و آن‌ها را می‌کشت، اما در چین این فکر است که باید منهدم شود، باید بیرون آورده شود، به معرض تماشا گذاشته شود و لگدمال و حذف شود. چنین چیزی نیازمند تقبیحی سختگیرانه است که مردم متعهدانه تکرارش می‌کنند همانند حضاری که در پاسخ به وزیر شعار سر می‌دهند. می‌گویند تک‌تک پیامدهای نامطلوبِ گذشته زیر سر لیو شائوچی بوده، و مقصر تمام پس‌رفتهای کنونی هم خودِ اوست. اگر برداشت محصولی ضعیف بوده، بیماری‌ای شایع شده، تهدید خارجی‌ای در کار است، یا کماکان مخالفان به هنگ‌کنگ فرار می‌کنند، تمام این‌ها کار «کلاهبرداران و جنایتکاران لیو شائوچیست» است که پنهانی راهی پیدا می‌کنند تا توده‌های متفکر واقعی را از راه راست منحرف کنند. حتی افراط‌کاری‌های گارد سرخ در طول انقلاب فرهنگی کار نفوذی‌های تجدیدنظرطلبی است که آن‌ها را به اعمال خشونت تحریک می‌کردند. به مردم تئوریِ توطئه‌ی شیطانی را می‌آموزند چون ساده‌ترین چیزی است که می‌توان به خوردشان داد و این‌گونه حزب و رهبرانش هیچ‌گاه در قبال خطاها و شکست‌ها مسئولیتی ندارند.