در دفاع از روشنفکران

امتیاز این اثر، مانند سایر آثار سارتر، ارزش ادبی آن است. بویژه وقتی که نویسنده از تراژدی وجود روشنفکر سخن می‎‌گوید به عنوان مثال:
«خلاصه مشخصۀ روشنفکر این است که از جانب هیچ‎کسی رسالتی ندارد و وضع اجتماعی خود را از هیچ مقامی نگرفته است. فی حد ذاته_ برخلاف پزشکان و آموزگاران و الخ… که قدرت حاکم با تصمیم قبلی، آنها را به عنوان مأموران خویش ایجاد کرده است_ محصول هیچ تصمیم قبلی نیست، بلکه ثمرۀ عجیب‎الخلقۀ جوامع غول‎آساست. هیچ‌کس او را نمی‎‌خواهد و هیچ‌کس او را به رسمیت نمی‎‎‌شناسد (نه دولت، نه برگزیدگان قدرت حاکم، نه گروه‎‌های فشار، نه سازمان‎‌های طبقات استثمار شده و نه توده‌ها). »
و نیز: «… به محض اینکه او وارد میدان عمل شد در نظر طبقات حاکم خائن است، زیرا از دانش فنی که طبقه‌اش امکان کسب آن را به وی داده بر ضد این طبقه استفاده می‌کند. مطرود از سوی طبقات ممتاز و مظنون در نظر طبقات ستمدیده.»