دست آخر

یه دیوونه رو می‎شناختم که فکر می‎کرد دنیا به آخر رسیده. نقاش بود و حکاک. خیلی دوستش داشتم. می‎رفتم و می‎دیدمش، توی دیوونه‎خونه. با دست‎‎‎‎هام می‎‎گرفتمش و می‎کشوندمش کنار پنجره. ببین! اون‎جا! ذرت‎های درحال قد کشیدن! حالا اون‎جا! ببین! بادبون‎های قایق‎های ماهی‎گیری! همه‎‎ی اون زیبایی! دستش رو پس می‎کشید و به کنج خودش برمی‎گشت. هراسون بود. هر چی دیده بود خاکستر بود.