دودمان

دانسته نیست این راه کی پایان خواهد یافت. نه، دانسته نیست. همه‎ی جنبه‎های این نقش کهنه، این نقش کند یا این تصویر گنگ و ناشناخته باقی‎اند و آن‎چه در نظر آید بس شمایلی تک‎بعدی است در نگاه عابری که مگر بر آن نظری کند و بگذرد مثل گذر از کنار یک نقاشی باسمه‎ای یا تصویری که با دوربین یک عکاس کوچه‎گرد شکار شده باشد! من خسته است؛ من خسته و شوقی کلافه، و همین کلافگی خستگی را از یادش برده است. خستگی گم در اضطراب فردای روز چه باشد؟ حد میان خستگی و اضطراب کلافگی است. «به این حال هم راضی‎ام، به غربت نه! اما همچه حرفی را به کی بگویم؟»