رویاهای خطرناک

پلام صدای محوی شنید که اسمش را صدا می‎زد؛ به قدری محو که ممکن بود آن را نشنود. صدا می‎گفت: «پلام؟ پلام کجایی؟»
«آرتم!» شتاب زده به چپ و راست چرخید تا منبع صدا را پیدا کند. آرتم گفت: «باید از برسمر بری.» صدایش در صدای باد گم می‎شد. باد شدیدتر شده بود. پلام دست به سینه، بازوهایش را گرفته بود و می‎لرزید. باد موهای تیره رنگش را به یک طرف سرش می‎کشید. آرتم ادامه داد: «باید بزنی بیرون.» پلام به سمت در دوید و دستگیره‎ی سنگین چوب بلوط را کشید. در کوچک‎ترین حرکتی نکرد. از آرتم پرسید: «چطوری؟ تو چطوری زدی بیرون؟» صدای غرش بلندی شنید. وقتی بیرون را نگاه کرد، میان آسمان خاکستری و برگ‎های سرگردان در هوا، سایه‎ی تاریک و لرزان یک هیولا را دید.