زائری زیر باران

مجموعه قصه «زائری زیر باران» سند روشن، گویا و بی‎پیرایه‌ای از صفا و صداقت و هجوم آفت به چشم‌انداز سبز باغی پردرخت است – باغی که آبش را مسموم کرده‌اند و برگ‌های تازه‌اش به وسعت یک لبخند هم نمی‌پایند و قبل از طلوع، غروب در تدارک رسیدن است.
محمود از دنیای امیدی که بیهوده می‌روید، به سرزمینی می‌رسد که همه چیز در حال دگرگونی است، دگرگونی ویرانگر، دگرگونی پرخاشگر و سرانجام دگرگونی در تسلیم‌ها و باورها.
مکان قصه‌های مجموعه «زائری زیر باران» اکثرا جنوب است، جنوبی که صمیمیت در آن با آفتاب داغ الفتی دیرینه دارد. محمود در این مجموعه، قصه‌گوی زوال‌ها و وحشت‌ها است و دلش نمی‌خواهد بیهوده به کسی امید بدهد و سرانجام در مرحله عمل این امید مثل تابوتی بی‌گور روی دست صاحبش بماند.
قصه «ترس» جدالی برای زیستن و آزاد زیستن است، «از دلتنگی» حکایت گونه‌ای از سرگردانی است، «برخورد» از هجوم ماشین به روستا می‌گوید – روستایی که نمی‌داند با این هیولای خستگی‎ناپذیر چه کند و در «سایه سپیدارها»، قصه تلخ بی‌اعتمادی است به نشانه ویرانی برای همه چیز.