زبان عکس

قضیه بسیار ساده است؛ در بیشتر عکس‎ها نکات بسیاری-پیش از آنچه دیده می‎شود-وجود دارد و این«بیش»،بی‎نهایت شگفت انگیر است. با تخیلی سیال و نگاهی موشکافانه به عکس متوجه نکاتی خواهیم شد، نکاتی درباره پیچیدگی روابط؛ نکاتی درباره خواسته‎ها و رویگردهای شخصی؛ نکاتی درباره این که زندگی چگونه دگرگون می‎شود و چگونه بی‎تغییر می‎ماند؛ این که زمان و مکان چگونه زندگی را شکل می‎دهد. زبان عکس زیر مجموعه زبان اندام است. زیرا اشاره‎ها و حالت‎های فرد در عکس ثابت شده است و ما می‎توانیم آن‎ها را نسبت به زمانی که این حرکات در برابر چشمان ما رخ می‎داد با دقت بیشتری بررسی کنیم. این لحظه‎ها نه تنها ثابت شده‎اند. بلکه با لحظه‎های پیشین و پسین آن رخداد در هم نمی‎آمیزند. بارها و بارها می‎توانیم به آن‎ها نگاه کنیم و برای دست یافتن به حقیقت احساسی، لایه‎های زیرین را بشکافیم. می‎توانیم از نزدیک به ریزه کاری‎های چهره و اندام توجه کنیم. با ذره‎بین آن را بررسی کنیم و یا حتی عکسی را برای مطالعه بزرگ کنیم. عکس، به تعبیری، زبان ویژه خود را دارد و برای درک واژگان و قاعده این زبان ظریف ما باید برخوردی ساده، مانند نوآموزی که خواندن می‎آموزد و برخوردی دقیق، همچون رمز شناس که کشف رمز می‎کند، داشته باشیم.