زمین سوخته

جوان خاکستری‎پوش روبرویم ایستاده است و حرف می‎زند. نمی‎دانم چه می‎گوید. صدایش را نمی‎شنوم. به لبهایش نگاه می‎کنم که تند تند حرکت می‎کندد. دندانهای ناموزونش پیدا و ناپیدا می‎شوند. نگاهم از لبانش سر می‎خورد رو دماغش. چه بزرگ و بی‎قاعده به نظرم می‎آید. بعد به چشمانش نگاه می‎کنم که انگار کلاپیسه است. حالا، پیشانی جوان خاکستری‎پوش است. عرق و خاک هم قاطی شده است و تمام پیشانی‎اش را پوشانده است. ناگاه از بالای سر جوان خاکستری‎پوش چشمم می‎افتد به دستی که در انفجار از شانه جدا شده است و همراه موج انفجار بالا رفته است و تو خوشه خشک نخل بلند پایه گوشه حیاط ننه باران گیر کرده است. آفتاب کاکل نخل را سایه روشن زده است. خون خشک، تمام دست را پوشانده است. انگشت کوچک دست، از بند دوم قطع شده است و سبابه‎اش مثل یک درد، مثل یک تهمت و مثل یک تیر سه شعبه به قلبم نشانه رفته است.