زندگی مؤلف

این جمله شاید ساده‌ترین بیان نیت نویسندۀ کتاب زندگی مؤلف باشد. اما آیا این موضوع بدیهی نیست؟ سارا کوزلوف در کتابش شرح می‌دهد که بی‌توجهی به همین موضوع ظاهراً ساده، سنتی دیرینه در نقد فیلم و ادبیات دارد و در جاهایی به شدت به درک درست فیلم‌ها و فیلمسازان لطمه زده است.
دربارۀ نظریۀ «مرگ مؤلف» رولان بارت شنیده‌اید. نظریه‌ای که می‌گوید اصل متن اثر است و متن بازتاب ایدئولوژی و گفتمان فرهنگی روز است و نه نیات مؤلف. در پی چنین نظریه‌های افراطی و یک‌جانبه‌ای، توجه یک‎جانبه به متن اثر و بی‌توجهی به زندگی و نیات مؤلف به دیدگاه غالب نقد سینمایی بدل شد، تا آن‌جا که صحبت دربارۀ نیت مؤلف گناهی نابخشودنی تلقی شد. جالب است که نگرۀ مؤلف در نقد فیلم هم که به نظر می‌آمد باید موجب توجه جدی‌تر به شخصیت فیلمساز باشد، در جهت مخالف حرکت کرد؛ ملاک اصلی منتقدان پیرو نظریۀ مؤلف توجه به متن فیلم‌ها و میزانسن بود. آن‌ها می‌خواستند ویژگی‌های شخصیت‌ کارگردان‌ها را از روی میزانسن فیلم‌هایش دریابند. کار به جایی رسید که گفته شد بین مثلاً «هاوارد هاوکس» و «هاوکس»ی که می‌شود از فیلم‌هایش استخراج کرد، تمایز قائل شد.
سارا کوزلوف به قصد مقابله با چنین توجه یک‌جانبه‌ای به متن اثر و یادآوری اهمیت شرایط بیرونی مثل زندگی کارگردان در زمان ساخت فیلم و شرایط تولید فیلم به طور کلی، کتاب زندگی مؤلف را نوشته است. او طی این کتاب کوچک، با ذکر مثال‌های فراوان و با ارجاع به نظریات نظریه‌پردازان گوناگون سینما، در پی اثبات ایدۀ اصلی خود برآمده است.