زنی در برلین

یا با هم قدم می‌زدیم، دست در دست، ساکت، غرق دنیاهای خودمان، هر کس غرق دنیاهای خود، دست در دست فراموش شده. این‎طور است که تا حالا دوام آورده‎ام. و امروز عصر هم انگار با نتیجه می‌دهد، در آغوشم هستم، من خود را در آغوش گرفته‎ام، نه چندان با لطافت، اما وفادار، وفادار، حالا بخواب، گویی زیر آن چراغ قدیمی، به‌هم ریخته، خسته و کوفته، از این همه حرف زدن، این همه شنیدن، این همه مشقت، این همه بازی.
چیزی حس نمی‎کنم، چیزی نمی‎گویم، او مرا در بازوانش می‎گیرد و با نخی لب‎هایم را تکان می‌‏دهد، با قلاب ماهیگیری، نه به لب نیازی نیست، همه‎جا تاریک است، کسی نیست، سرم چه شده، لابد در ایرلند جایش گذاشته‏‌ام، توی پیاله‎فروشی، باید هنوز همان‎جا باشد، روی پیشخوان، لیاقتش همین بود.