سال ها

در هر زمانه‎ای، در کنار آنچه مردم گفتن و انجام دادنش را طبیعی فرض می‎کنند، در کنار آنچه کتاب‎ها و پوسترهای داخل مترو و حتی داستان‎‎‎های خنده‎دار توصیه می‎کنند که به آن فکر کنیم، هستند چیزهایی که جامعه درباره‎شان سکوت می‎کند، بی‎آنکه به آن واقف باشد، و کسانی که این چیزها را حس می‎‎‎‎کنند ولی نمی‎توانند نامی از آنها ببرند محکوم‎‎اند به رنج تنهایی. سپس روزی به ناگهان، یا به‎تدریج، این سکوت شکسته می‎شود و دربارۀ چیزهایی که بالاخره به رسمیت شناخته می‎شوند کلمات‎اند که سرریز می‎کنند و در همان زمان، در آن سطح زیرین، باز سکوت است که دربارۀ این چیز و آن چیز شکل می‎گیرد.

نثر دلربا و الهام‎بخش و ژرف‎بین ارنو همچون رقصنده‎ای بین حیات جمعی و زندگی خصوصی، بین تاریخ«فراخ» و تجربۀ شخصی، در رفت و آمد است. سال‎ها تاملی است فلسفی با شتاب یک ترن هوایی در پیچ‎‎‎وتاب چند دهه: که چگونه زودتر از آنچه باید خود را تحلیل می‎‎بریم و مصرف می‎کنیم، که چگونه به معنی می‎‎‎رسیم اما از آن شانه خالی‎ می‎کنیم، که راه‎‎‎ورسم زندگی کردن کدام است و راه‎ورسم به یاد سپردن کدام -درون‎مایه‎های کار ارنو اینهاست. من تشنۀ آثار جدید او هستم.
کپکا کاسابووا