سقراط اکسپرس

این کتاب‌‌‌ها فلسفه را ساده نمی‌‌‌کنند بلکه از ابهّتِ هراس‌‌‌آورِ فلسفه می‌‌‌کاهند. خواننده ممکن است خواندنِ این کتاب‌‌‌ها را به امید یافتنِ پاسخ‌‌‌های روشن آغاز کند: پاسخی برای مسئله‌‌‌ی تنهایی‌‌‌اش، چراییِ مرگ، منشأ ملال و دل‌‌‌زدگی… اما انتظار اینکه کتابی یا کسی در چند صفحه یا فلان تعداد نکته به ما بگوید چطور زندگی کنیم و چگونه خوشبخت شویم، در واقع یک‌‌‌جور انکارِ مسئولیت شخصیِ انسان است. پاسخی قطعی و ابدی که مناسب حال همه‌‌‌کس باشد وجود ندارد. کتاب‌‌‌هایی که چنین مدعاهایی دارند قطعاً فریبکارند. کتاب‌‌‌های این مجموعه نسخه نمی‌‌‌پیچند و سیاهه‌‌‌ای از اعمال نیک و بد پیش روی شما نمی‌‌‌گذارند؛ بلکه می‌‌‌خواهند به فهم بهتر زندگی و پرسش‌‌‌ها و تجربه‌‌‌هایمان کمک کنند؛ چراغی بیفروزند تا در این اتاق تاریکِ زندگی و در لحظاتِ دشوار، درکمان از پرسش‌‌‌های بی‌‌‌پایان انسانی روشن‌‌‌تر شود، بدانیم فیلسوفان و حکیمانِ جهان به این پرسش‌‌‌ها چطور فکر کرده‌‌‌اند؛ تا با فهمِ دقیق‌‌‌تر و دیدی بارزتر بتوانیم در زندگی‌‌‌مان تصمیم بگیریم، مسئولیت تصمیم‌‌‌مان را شجاعانه بر عهده بگیریم و با عواقب تصمیم‌‌‌هایمان آگاهانه روبرو شویم.
توجه در عمیق‎ترین و سخی‌ترین حالتش می‎شود عشق. توجه یعنی عشق. عشق هم یعنی توجه. هر دو یک چیزند. سیمون وِی می‎نویسند:«آدم‎های غمگین هیچ چیز از این دنیا نمی‎خواهند جز این‎که کسی پیدا شود و بهشان توجه کند.» فقط وقتی به آن «درجه‎ی ناب و کمیابِ سخاوت» می‎رسیم که توجه بی‎دریغ و بی‎چشمداشتمان را نثار کسی می‎کنیم. به همین دلیل وقتی از پدر و مادر یا عشق زندگی‎مان بی‎توجهی می‏بینیم، خیلی اذیت می‎شویم چون بی‎محلی و بی‎توجهی‎شان را به بی‎عشقی تعبیر می‎کنیم.
آخرش هم همین حس توجه برایمان می‏ماند تا به دیگران عرضه کنیم. باقی چیزها مثل پول، احترام، یا نصیحت جایگزین‎های کم‎توانی هستند. وقت هم همین‎طور. وقت گذاشتن برای کسی که توجهی به او نداریم بدترین کار ممکن است. بچه‎ها خیلی غریزی این جور چیزها را خوب می‎فهمند؛ توجه الکی را از ده فرسخی تشخیص می‏دهند.