سلوک به سوی صبح

سفر ما به سوی صبح و حلقه‎‏ی ما، یعنی پیوندی که بنیاد آن بود، مهم‏ترین، بلکه تنها چیز ارجمند زندگی من بود، چیزی بود که وجود من در کنار آن سخت ناچیز می‏‎نمود و اکنون که می‏‎خواهم این مهم‏ترین چیز، یا دست‏‎کم چیزکی از آن را، ثبت کنم و محفوظ بدارم، آن همه را جز توده‏‎ای تصویر پاشیده از هم نمی‏‎یابم که در چیزی بازتابیده‏‎اند و این چیز «من» این بنده است و این من، این صفحه‏‎ی آبگینه را، هر جا که از آن سوالی دارم، جز هیچ، جز پوسته‏‎ی زبرین سطحی شیشه‏‎ای، نمی‏‎یابم.