سه کتاب

برای شناخت آثار احمد محمود، باید از نخستین مجموعه داستان کوتاه او یعنی «مول» که درسال 1338 چاپ شد، آغاز کرد. مجموعه‌ای که حضور او را در مقام نویسنده‌ای جستجوگر و قدرتمند اعلام داشت. داستان‌های «مول» و بیشتر داستان‌های مجموعه‌های «دریا هنوز آرام است» (1339) و «بیهودگی» (1341) سرشار از مشاهدات دقیق درباره کار و زندگی مردم عادی است. در واقع می‌توان گفت گستره قصه‌های او سرزمین عطش‎ناک جنوب و زندگانی ساده اما پررنج مردم آن دیار است. این داستان‌ها غالبا کوتاه هستند و گفتگوی درونی در آن‌ها غلبه دارد و با ایجاز نوشته شده‌اند که واقعیت‌های اجتماعی را بیان می‌کنند، به ویژه شرح زندگی مردم فرودست جامعه را که رنج می‌برند، کار می‌کنند و پناهگاهی ندارند، با این همه چرخ زندگی اجتماعی را صبورانه پیش می‌برند. بی‌شک لقب داستان‎سرای جنوب ایران بیشتر برازنده احمد محمود است که بدون گرایش به فوت و فن داستانی مدرنیسم، واقعیت خشن زندگانی مردم جنوب ایران را در افق تاریخی نشان می‌دهد.