شعر مدرن

شاعران سمبولیست بحران‌های جامعۀ مدرن را به منزلۀ تناقضات درونی شعر تجربه می‌کردند. این امر، حقیقتی بس مهم را آشکار می‎سازد:
در عصر جدید، مدرنیسم تنها شکلِ حقیقیِ رئالیسم است.
درک این نکته براساس مقولات تجریدی و دوگانگی‎هایی چون «هنر متعهد» در برابر «هنر ناب» ممکن نیست، بلکه برعکس، باید آن‎ها را به منزلۀ قطب‎های متضاد کلیتی واحد در نظر گرفت که همزمان خود و دیگری را نفی می‎کنند. نزاع میان «هنر متعهد» و «هنر ناب» که تا به امروز نیز ادامه یافته است، خود به اندازۀ کافی گویاست:
از دیدِ هوادارانِ تعهد، «اثر هنری ناب» چیزی نیست مگر نوعی سرگرمیِ بی‌حاصل برای کسانی که می‎خواهند به بهانۀ غیرسیاسی‌بودن -که خود انتخابی عمیقاً سیاسی است- سیلِ بنیان‌کنی را که موجودیت همگان را تهدید می‌کند، نادیده بگیرند. «برای طرفداران تعهد، این‎گونه آثارِ هنریِ ناب معَرفِ غفلت از نبرد منافع واقعی است، نبردی که دیگر هیچ‌کس نمی‌تواند خود را از آن و از تخاصم دو اردوگاه اصلی معاف پندارد. ادامۀ هرگونه حیات فکری، خود منوط به [نتیجۀ] این تخاصم است، آن هم تا حدی که فقط توهم ناب می‌تواند بر حفظ حقوق و امتیازاتی اصرار بورزد که همگی ممکن است فردا بر باد روند».