عروسک خانه

عروسک‎خانه(1879) دومین اثر در چرخه پدیدارشناسی ذهن و سیر جدل تاریخی برای رسیدن به آگاهی‎‎‎های متفاوت است. این نمایشنامه را«بادِشمال»درام مدرن خوانده‎‎‎اند که با وزیدنش به قاره اروپا و امریکا«نمایشنامه‎‎‎های شبه‎‎شکسپیری فاخر و ملودرام‎های خوش‎تراش فرانسوی»را از عالم تئاتر رُفت و صحنه را از بی‎‎‎مایگی پالود. از این منظر و در زمان ایبسن، عروسک‎خانه همان نقش «تئاتر بی‎رحمی» آرتو در دهه1930 را داشت: اعتراض به تئاتر خوش‎ساخت، بی‎آزار، و عوام‎پسندِ برخاسته از زندگی بی‎‎‎‎‎مایگان.
مقیاس‎های ایبسن برای استفاده از بن‎مایه «عروسک» در آثارش بسیار گسترده و کلان است. به همین دلیل، عروسک‎خانه تنها ماجرای«عروسک» بودن نورا نیست؛ اینجا ایبسن به عمق یک معضل اجتماعی اشاره می‎کند و از فرهنگِ عروسک‎پرور سخن می‎گوید.