فریدا

«من واقعیت خودم را نقاشی می‌کنم. فقط همین را می‌دانم که نقاشی می‌کنم زیرا محتاج نقاشی‌ام، و همیشه هرچه را از ذهنم می‌گذرد، بی‎هیچ فکر و ملاحظۀ دیگری بر بوم می‌کشم.»
آنچه از ذهن فریدا می‌گذشت و به هنرش راه می‌یافت، برخی از بدیع ترین و شورانگیزترین تصاویر قرن بیستم بود. او با نقاشی کردن از خودش در حال خونریزی، گریستن و شکستن، ماهیت درد خود را به هنری صریح و در خور توجه که با شوخ طبعی و خیال‎پردازی تعدیل می‎شد بدل می‌کرد. خودزندگینامۀ مصور فریدا که همواره خاص و شخصی است،و بیش از آن که به لحاظ گستره فراگیر باشد، جستجوگرانه است، شدت و قدرت عجیبی دارد؛ قدرتی که می‌تواند توجه بیننده را به شیوۀ عذاب آوری به خود جلب کند.